Զգացել եմ մի օրինաչափ վերաբերմունք հայոց հասարակության մեջ միայնակ կանանց նկատմամբ: Միայնակ ասելով՝ նկատի ունեմ կնոջ, ում լքել է նրա ամուսինը հիմնավոր և անհիմն պատճառներով: Նրա բարդ կյանքը, երեխային կամ երեխաներին որոշակի նպատակների հասցնելու “դյուրին” ուղիները, վաստակած կամ հայթայթած փողը, չապրած օրերը միանգամայն համարվում են կանացի խնդիրներ և դուրս են հայ արիական շատ տղամարդկանց օրակարգից: Նրա զգացմունքները, չքնած գիշերները, էլ ուր մնաց արցունքները, ընդհանրապես համարվում են աղջկական և զուտ կանացի դրսևորումներ, որոնց հետ տղամարդն առնչություն չունի: Էլ չասած, որ մեղքի մեծ մասը բաժին է ընկնում կնոջը ոչ ի պաշտոնե, բայց փաստացի բարոյականության դատավորների կողմից․․․
Եկե՛ք դերերը ճիշտ բաժանենք և ճիշտ խաղանք: Թո՛ղ կինը մնա կին, տղամարդն էլ՝ տղամարդ:
Կյանքն այն է, ինչ կա 