Մանկությանս տարիներին իմ բոլոր քույրերն ինձ տանում էին տարբեր տեղեր, և քանի որ նրանք ինձանից ահագին մեծ էին, ես մշտապես հայտնվում էի ինձանից տարիքով բավական մեծ միջավայրում, որտեղ ինձ ուզում էին կամ կոնֆետ ուտեցնել կամ արտասանեցնել։ Կոնֆետ առանձնապես չէի սիրում, իսկ արտասանելու մի քանի հիշվող դեպքերն ինձ համար իմ մութ անցյալի բաղադրիչ են կազմում։ Ես անպայման մի անկյունում նստում էի մռայլ դեմքով և սպասում էի մինչև տուն կգնանք։ Իրականում դա արվում էր ինձ համար, որպեսզի ես չձանձրանամ տանը, բայց դե ես էլ՝ անշնորհակալս, փորձում էի հնարավորինս ավիրել ամեն ինչ արագ տուն հասնելու համար։
Մեծ քույրս՝ Մարգարիտան, աշխատում էր մեր տանը մոտ գտնվող կաթնամթերքի արտադրության բավական լավ գործարանում, և ես շատ հաճախ նրանց անձնակազմի պատվավոր հյուրն էի։ Թվում է, թե ոչ մի հետաքրքիր բան չկա երեխայի համար կաթնամթերքի գործարանում, բայց արի ու տես, որ այնտեղ կային զբաղմունքի մի շարք հետաքրքիր տեսակներ։ Խորհրդային շրջանի վերջին տարիներն էին, և գործարանում դեռ կիրառվում էին գրամեքենաներ։ Ամեն այցելության ժամանակ ես պարտադիր նստում էի քրոջս գրամեքենայի դիմաց և տպում էի ճանաչած և չճանաչած տառերս այնպիսի լրջությամբ, որ տեսնողին կթվար, թե այդ գործարանն այլ աշխատողներ չունի։ Այդ ժամանակ ավելի արագ էի տպում, քան այսօր՝ ժամանակակից ավելի զարգացած տեխնիկայի պարագայում։ Բայց այդ այցելությունների հետ կապված ամենատպավորիչ հիշողությունն այդտեղ արտադրված մեծ պաղպաղակներն էին, որոնք քրոջս գործընկերներն ինձ հյուրասիրում էին։ Ամեն դեպքում մարդը սիրում է իրեն յուրահատուկ զգալ, և սա այդ դեպքերից էր․ հասկանալ, որ դա բոլորին հասանելի չէ, և քո նկատմամբ կա հատուկ վերաբերմունք։ Այդ պաղպաղակից ավելի համեղը ես կերել եմ Մյունխենում, այն էլ, կարծում եմ, մյունխենյան օրս էր անչափ հաճելի անցել, և արդյունքում պաղպաղակն էլ էր հրաշք թվում։
Եվ իմ մանկության ամենազավեշտալի այցելություններից մեկն էլ առաջին անգամ կինոթատրոն գնալն էր: Երկրորդ քույրս՝ Լիլիթը, իր դասարանի հետ 10-րդ դասարանում պետք է գնար կինո դիտելու և, իհարկե, Լիգիան կինո այցելողների ցանկը գլխավորում էր։ Նա՝ որպես մեծ քույր ուզում է իր փոքր քրոջ կյանքը լեցուն պահել և ամեն տեղ տանել, որ հանկարծ երեխան մի բանից ետ չընկնի, անպայման տպավորվի և ուրախանա։
Այդ օրը 10-րդ դասարանն իր մնացած աշակերտներով՝ կազմ-պատրաստ, խմբավորված ընկերներով, ընկերուհիներով, իրար սիրահարվածներով, ծիծաղով և անկառավարելիությամբ, ազատության ժամանակավոր հաճույքը վայելելով և ապագայի մասին չանհանգստանալով, և մեր Լիլիթը, մի մժեղ իր պատասխանատվության տակ վերցրած և ընդհանուր խմբից հետ ընկնելով, գնում են կինոթատրոն։ Երբ մոտենում են տոմսարկղին, տոմսավաճառը նկատում է ինձ և շատ տարօրինակ հայացքով նայում Լիլիթին, բայց նա պատճառը չի հասկանում (այս մասը ես ընդհանրապես չեմ հիշում, Լիլիթի հիշողություններից է)։ Հիշում եմ պարզ, երբ բազմած էի մութ կինոթատրոնի աթոռին և նայում էի շուրջս։ Վերջապես սկսվեց ֆիլմը՝ “Փոքրիկ Վերան”, որը խորհրդային փլուզման վերջին տարիներին նկարահանված բավական ծանր ֆիլմ է, որում առաջին անգամ ռուսական ընտանիքը ներկայացված է իր բոլոր թերություններով։ Մի երկու տարի առաջ փորձեցի նայել, հեշտ չէր և կասեի նույնիսկ հնարավոր չէր։ Բայց դա չի կարևորը։ Կարևորն այն է, որ Լիլիթը, լսելով ֆիլմի անունը մտածում է, որ ճիշտ իմ տեղն է։ Իսկ այդ ֆիլմում բավական շատ էին բաց տեսարանները, որտեղ Փոքրիկ Վերան իրեն բնավ Փոքրիկի պես չէր դրսևորում։
Եվ մի 10-15 րոպե անց Լիլիթը որոշում է, որ մենք պիտի լքենք կինոթատրոնը, քանի որ այդքան էլ հարմար չի Փոքրիկ Վերայի օրինակը փոքրիկ Լիգիայի համար կամ այդքան էլ հարմար չի լինի հետո նայել հարցեր պարունակող աչքերին, նույնիսկ, եթե այդ հարցերը բառեր չեն դառնալու։ Պարզ հիշում եմ, թե ինչպես էինք անցնում լեցուն կինոդահլիճի նստարանների միջով, և ինչպես էի ես այդ ընթացքում ուշադիր նայում էկրանին առկայծող կինոդիտման՝ այդ պահին ինձ համար վերջին կադրերին:
Կյանքն այն է, ինչ կա 