Կյանքն այն է, ինչ կա․․․

Բոլորս այս կյանքում քայլում ենք՝ մեջքներիս տանելով անցյալից բերած չլուծված խնդիրների և հարցերի անտեսանելի և բավական ծանր բեռ․․․

Մի՛ թողեք կիսատ հարցեր Ձեր կյանքում՝ չհասկացված ընկերներ, չսիրած աշխատանք, անավարտ տուն, կիսատ գործվածք կամ նկար, ընդհատված խոսակցություն, չասված բառեր և, իհարկե, չպարզաբանած և խեղդած սեր․․․

Թվում է, թե այնքան ուժեղ ենք կամ այնքան խելացի, որ կհաղթահարենք մանր կիսատ հարցերն առանց դրանք լուծելու (“ես այդպիսի դժվարություններ եմ անցել” նշանաբանով), բայց, ավաղ, կյանքը ցույց է տալիս, որ այդ հարցերն իրենք են մեր լուծումը տալիս։ Երկարամյա գիտակցական լուրջ ներուժի կիրառման արդյունքում մոռացության մատնած կիսատ հարցերը չեն լուծվում․ դրանք նենգորեն թաքնվում են հոգու, մտքի, էության մութ անկյուններում՝ սպասելով իրենց ի հայտ գալու աստեղային պահին։ Իսկ այդ պահը Դուք չեք ընտրելու բնավ։ Այն հասնելու է ամենաանսպասելի և Ձեզ համար ոչ ցանկալի մի օր՝ մի հայացքից, մի վայրում հայտնվելու պահին, մի բույրի և շփման զգացողությունից, մի մարդու հետ պատահական հանդիպումից, մի երգ կամ երաժշտություն լսելու արդյունքում․․․ Եվ Դուք ավիրելու եք կամ Ձեզ կամ Ձեր հարազատներին կամ Ձեր իսկ կյանքը․․․

Այդ կիսատ հարցերը զսպելը և խեղդելը ոչ թե մեր ուժեղության դրսևորումն է, այլ ընդհակառակը՝ դրանք ցույց են տալիս մեր անզորությունը և թուլությունը չանելու այն, ինչ ուզում էինք, չսիրելու նրան, ում սիրում էինք, չծախսելու փող և ժամանակ այն բաների վրա, որոնք մեզ համար կարևոր էին, այսպես կոչված “արժանապատվության” և “ինքնասիրության” ձևական քողի տակ չնախաձեռնել խոսակցություններ և քայլեր, որոնք կարևոր մարդկանց հետ հարաբերություններ կփրկեին, որոնք սեր կփրկեին մահանալուց կամ Ձեզ կփրկեին հավերժ այդ բեռը կրելուց․․․ Քանի-քանի մարդ կա մեր շրջապատում կքած չասված խոսքերի, զսպած զգացմունքների և չպարզաբանված հարաբերությունների ծանրության տակ։

Ես էլ ունեմ նման կիսատ հարցեր բնականաբար․․․ Փորձում եմ լուծել գրելու միջոցով կամ, որքան ունակ եմ, բացատրելու միջոցով․․․

Ավելի շատ փորձում եմ նոր կիսատ հարցեր չստեղծել․․․

Ամեն դեպքում կյանքն այն է, ինչ կա․․․ Կամ կստացվի կամ կվերագրվի ճակատագրին․․․

Մի՛ թողեք կիսատ հարցեր․․․ Մի վախեցե՛ք հայտնվել դժվար իրավիճակում մեկ-երկու օր, մի զլացեք ավարտել այդ նկարը կամ գործվածքը, մի տատանվեք քար առ քար կառուցել Ձեր երազանքների տունը, մի՛ վախեցեք չսիրած աշխատանքը փոխելուց, մի՛ հետաձգեք ընկերների հետ լարված հարաբերությունների պարզաբանումը, մի՛ սարսափեք Նրանից այն իրոք սարսափելի “ոչ”-ը լսելուց (իսկ եթե պարզվի, որ “այո” էր)․․․ Դուք կիմանաք, որ Դուք արել եք այն, ինչ հնարավոր էր, ինչ կարող էիք․․․ Արդյունքում, եթե նույնիսկ Ձեր ցանկությունները չիրականանան Ձեր պատկերացրած ձևով, վստահեցնում եմ, որ Ձեր մեջքի անտեսանելի բեռը կթեթեևանա և քայլվածքն ավելի ինքնավստահ կդառնա․․․

Մի՛ թողեք կիսատ հարցեր․․․ Զանգե՛ք, գրե՛ք, հանդիպե՛ք, կառուցե՛ք, ստեղծագործե՛ք․․․ Արե՛ք դա այսօր, վաղը, ավարտե՛ք անցյալի հետ պատերազմը, որքան հնարավոր է շուտ և արագ, առանց զոհերի, սկսե՛ք այդ պատերազմն առանց վարանելու, առանց վախենալու, քանի որ հակառակ դեպքում Ձեր իսկ անցյալն իր կիսատ հարցերով արդեն տեսնում է զոհասեղանի իր միակ ինքնակամ զոհին․․․