Բոլոր փիլիսոփաներն էլ հարց են տվել իրենց և իրենց շրջապատին, թե ինչ է երջանկությունը, որտեղ և ինչու է թաքնված, ինչու այն բոլորին հավասար չի բաշխվում․․․ Եվ առայսօր դեռ հստակ պատասխան չկա․․․

Ես էլ չգիտեմ, թե որն է համամարդկային տեսանկյունից “երջանկության” սահմանումը, միայն գիտեմ, որ ինձ հանդիպած շատ-շատ մարդկանց աչքերը փայլում են ոչ թե իրենց ունեցած կարողության կամ հարստության, այլ միանգամայն այլ երևույթների կամ մարդկանց մասին խոսելիս, իսկ աչքերի փայլը թաքցնել կամ ձևական ստեղծել հնարավոր չէ։ Այդ փայլը հոգու խանդավառության արտացոլանքն է․․․

Օրեր առաջ հանդիպեցի մի մարդու, ով բավական լուրջ մասնագիտություն և աշխատանք ունի, բայց մի ամբողջ երեկո երջանկությամբ պատմում էր իր աճեցրած լոլիկների և սմբուկների մասին, ցույց էր տալիս դրանց մարգերի նկարները․․․

Երջանկությունն այն հոգեվիճակն է, որում մենք մենք ենք՝ առանց մեր ներաշխարհի ճնշման, առանց մտքի սահմանափակումների, առանց երազելու կարողության սպանության, առանց ձևական արդարացումների, առանց անցյալով և ապագայով ապրելու, առանց անհանգստանալու․․․

Երջանիկ ենք, երբ զբաղվում ենք մեր սիրելի գործով կամ զբաղմունքով, մտածում ենք սիրելի մարդկանց մասին, ժպտում ենք հաճելի մարդկանց, գեղեցիկ ենք հագնվում առանց առիթների, զարգանում ենք, կարդում ենք, լավ տեղեր ենք գնում, լավ մարդկանց հետ ենք շփվում, վայելում ենք կյանքն իր տված հնարավորություններով այսօր և այստեղ․․․

Լինենք երջանիկ մեր ունեցած “այսօրվա” պարագայում, և թող “վաղը” ավելի լավը լինի․․․ Մենք առնվազն երջանիկ մուտք կգործենք ավելի լավ “վաղը”․․․