Նա նստած էր ընդհանուր սրահին մեջքով, քանի որ չէր ուզում ավելորդ տեղեկատվություն և առիթ հիշելու ցանկացած բան իր անցյալից, ներկայից կամ նույնիսկ ձևավորել մեկ ավել միտք անհասկանալի ապագայի մասին․․․ Նրան թվում էր, թե ինքն է որոշում իր կյանքի այդ պահը, և մեջքով բոլորին նստելը պահի թվացյալ դատարկության ապահովման համար կարևոր նախապայման է․․․ Կյանքը որոշելու նրա խրոխտությունը կարճ տևեց․․․

Դիմացի ապակու միջից տեսավ երկու աղջիկների, ովքեր որոշել էին հավերժացնել այդ պահը շատ պրոֆեսիոնալ ձևով տարբեր դիրքերում նկարահանվելու միջոցով․․․ Ժպտաց․․․ Հիշեց նկարվել սիրող մի քանի մարդու և հասկացավ, թե դա նրանց համար ինչքան կարևոր է․․․ Նայեց հեռախոսի մութ էկրանին, քանի որ վախենում էր լույսով նայել սեփական աչքերին․․․ Տեսավ իր հոգնած և մտահոգ աչքերը, հիշեց, թե ինչու են հոգնած և մտահոգ, կրկին նախատեց ինքն իրեն, թե ինչպես կարելի է կյանքը վատնել նման պատճառներով․․․ Երկու աղջիկ անցան՝ խոսակցության ընթացքում արտահայտելով կատարյալ երջանկություն մի քանի քաղքենիական ձեռքբերումների համար․․․ Հասկացավ, որ ինքը նման ձեռքբերումներ տասնյակներով ունի, բայց իր հոգնած աչքերով աշխարհն է ուզում փոխել․․․

Մի այծամորուսով տղա սկսեց իրեն անծանոթ երաժշտական գործիքի վրա ծնգծնգացնել՝ իբր նվագել․․․ Տղայի ընկերուհին անտարբեր դեմքով նայում էր իր հեռախոսին և չէր էլ լսում ծնգծնգոցը․․․․․․ Մտածեց, որ լավ է, երբ մարդն իր հաճելի զբաղմունքը վայելելու հնարավորություն ունի․․․Մտածեց, որ վատ է, որ երկու հոգի նստած են միմյանց մոտ, սակայն սեր չկա․․․

Դեռ լավ էր․․․ Դեռ կառավարում էր իր մտքերի ընթացքը․․․

Մեկը՝ շատ արևմտյան արտաքինով` ձեռքերը կրծքին խաչած, քնած էր անվրդով առանց ներքին և արտաքին պայքարների․․․ Ժպտաց․․․ Լավ էր քնած այդ մարդը․․․ Ոչինչ չհիշեցրեց․․․

Ինչ-որ ներքին կամ արտաքին ուժ ճնշում էր խախտելու այդ հազիվ ձեռքբերված հավասարակշռությունը․․․ Ինքն էլ չէր հասկանում, թե ինչ․․․ Դեռ կառավարում էր իրադարձությունների ընթացքը և իր կյանքը․․․ Դեռ թվում էր, թե ինքն է որոշում իր կյանքը․․․

Հանկարծակի վերջացավ իր համար այդքան հաճելի և վաղուց չպատահած դատարկությունը․․․ Ինքն էլ չհասկացավ, թե ինչպես, բայց անսպասելիորեն արցունք գլորվեց այտի վրայով․․․ Արդեն մի քանի րոպե էր, ինչ սրահում անցորդների համար դրված դաշնամուրի վրա ինչ որ մեկը նվագում էր մի տխուր մեղեդի․․․

Պտտվեց․․․Կյանքն ինքը չէր կառավարում այլևս․․․ Մինչ այդ մարդը ուրիշներն էլ էին նվագել, սակայն այս մեկն ուրիշ էր․․․ Բաց շագանակագույն և դեղին խառը երանգներով վերնաշապիկով, կիսամորուքով, ուսից անցնող փոքր պայուսակով նստած էր հիսուն տարեկանին մոտ մի անծանոթ տղամարդ, ով նվագում էր, ինչպես կարողանում էր․․․ Մեղեդին անծանոթ էր, ծանոթ էին միայն այդ մեղեդու հնչյունների տխրությունը․․․ Տխրություն, որը կուտակային էր, որը տարիների պաշար էր, որն անիմաստ էր, բայց կար․․․ Մեկ րոպեի չափ քարացած նայում էր այդ անծանոթ մարդուն բացառապես մեկ ցանկությամբ․ ուզում էր մոտենալ և հարցնել․ «Ի՞նչ էի քեզ արել․․․»։ Պարզ էր, որ ոչինչ էլ չէր արել այդ մարդուն, ուղղակի այդ երաժշտությունն այդ երանգներով և հնչյուններով հասել էր հոգու այն անկյունները, ուր ինքն էլ չէր հասել։

Հայացքը մեխված էր նվագողի վրա, աչքերն անթարթ էին ու թաց, հոգին՝ բաց և շնորհակալ, միտքը՝ ազնիվ ու ճշտախոս, կյանքը՝ միակը և անխուսափելի․․․

․․․Կյանքը շատ հաճախ մենք չենք կառավարում․․․