Դիլիջանի յուրահատկությունը կայանում է նրանում, որ այստեղ բնության բոլոր դրսևորումները հնարավոր են նույն պահին, նույն տեղում, նույն ազդեցությամբ և նույն ուժգնությամբ՝ ամպեր՝ նիրհած սարերին, սարեր՝ պատված մշուշով, մշուշ՝ վառված արևով և արև՝ ցողված անձրևով…
Եվ դա մեխանիկորեն տեղի է ունենում նաև մարդկային զգացմունքների դրսևորումներում…
…Միայն այստեղ է հնարավոր անձրևը զգալ հոգով..
Մինչև Դիլիջանը ես անձրևից բան չէի հասկանում և չէի սիրում…
Սա զգացմունքային քաղաք է, ինչ խոսք…
Այս քաղաքը հետաքրքիր է մխրճվել իմ կյանք և իմ էություն։ Առաջին անգամ ես տեսել եմ Դիլիջանը նրա ամենախեղճ վիճակում, երբ ամեն ինչ հետսովետական “ճոխության“ մնացորդի տեսք ուներ… Հետո կյանքը ստիպեց այստեղ “վայելել” տհաճ զգացողությունների մի տարափ և հենց այս նույն սարի (որով հիանում եմ Դիլիջանում եղած ամեն առավոտ մեր սիրելի տնից) ստորոտային մի մասում ես պառկած էի նախկին հյուրանոցին պատկանող անտառի հանգստյան գոտում և մի քանի ժամ անց պետք է վերադառնայի Երևան ինչ որ անհասկանալի ապագա ինչ որ անլուծելի հարցերով ….
Եվ ես Դիլիջանից հեռացա նրան չսիրելով…այստեղ ինչ որ բան կիսատ թողած… Եվ հետագայում բոլորին ասում էի, թե Դիլիջանի օդը ծանր է և տհաճ…
…Եվ անձրևն անդադար է ու տխուր…
Հետո՝ տարիներ անց եղավ այն, ինչ պիտի լիներ…
Եղավ այս հրաշք տունը, որի ամեն ինչը սիրում եմ, այս հրաշք սարն այլ աուրայով, որը հիմա ամեն անգամ նկարում եմ մեծ բավականությամբ (միաժամանակ հոգու մի անկյունում ունենալով այն պահը, որը հետագայում ստացավ ինչ որ “լուծում”…), եղան կյանքի հրաշալի հիշողություններ, որոնք բնական ժպիտ են առաջացնում, եղավ մի անկյուն, որտեղ երջանկությունն ավելի քան հավանական է…
Եղավ այն, ինչ պիտի լիներ…
Հիմա բոլորին ասում եմ, որ Դիլիջանի միակ թերությունն այն է, որ մաքուր օդի շնորհիվ հաճախ ու շատ ես քաղցի զգացում ունենում…
…Եվ ասում եմ նաև, որ այստեղ կարելի է վայելել երջանկություն անձրևի ժամանակ….
Կյանքն այն է, ինչ կա 