․․․Սանահինն աշխարհում իմ ամենասիրելի եկեղեցին է․․․

Ու ես համարում եմ, որ աշխարհում նրանից ավելի գեղեցիկ եկեղեցի գոյություն չունի․․․

Այն զարդաքանդակները, որոնք ունի այդ եկեղեցին, ինձ համար ամենաբարձրաճաշակն են թե՛ հոգևոր, թե՛ ճարտարապետական տեսանկյունից․․․

Եվ ես, նրանից հարյուր և ավելի կիլոմետր հեռու գտնվելով հանդերձ, պարբերաբար հիշում եմ ինձ այդ եկեղեցու կիսաքանդ պատերի, հազիվ նշմարվող խոյակների, հողածածկ ու պատահական ծլած մոլախոտերի մեջ կանգնած՝ լի հավատով և ապագայի սպասելիքներով․․․Այնտեղ իմ չասած խոսքերը լսելի էին․․․

Վաղուց չեմ այցելել․․․

Սանահինը, ցավոք, ավիրվում է․․․

Ասում են, թե ուզում են վերանորոգել․․․

Դա ավելի սարսափելի է․․․

․․․Սանահինի եկեղեցու գլխին մի ծառ է աճում․․․

Ասում են, թե գյուղի բնակիչները պարբերաբար այդ ծառը կտրում են, իսկ սա չի զիջում, աներեսաբար նորից է աճում․․․ Դե երևի իր չասած խոսքերն էլ են լսելի այնտեղ․․․

Յուրաքանչյուր մարդու հոգի ունի այս ծառի նման աներեսաբար աճող մի զգացում, որն իրեն խանգարում է, ավիրում է, բայց որը կտրելն անհնար է, քանի որ նրա արմատներն են շատ ամուր խարսխված․․․

Sanahin monastery in Armenia