․․․Այդ անտառում սողունները թռչուններից արագ էին տեղաշարժվում հողի վրայով․․․
Եվ այդ անտառի սողունները ցանկանում էին թռչունների ճախրանքն արգելակել․․․
Եվ այդ սողունները ձգվում էին դեպի հողը․․․
Եվ հենց այդ հողն էր նրանց ուժը և կործանումը․․․
․․․Հողով անհույս փակված շնչառությամբ և փոշոտ սողուններ․․․
Իսկ այդ թռչուններն անպարտելի էին օդում․․․
Իսկ այդ թռչունները նկատում էին սողուններին բացառապես, երբ ուտելիք էր պետք․․․
Իսկ այդ թռչունները սավառնում էին դեպի արևը․․․
Իսկ հենց այդ արևն էր նրանց ուժը և կործանումը․․․
․․․Խանձված փետուրներով և այրվող աչքերով թռչուններ․․․
Եվ այդ սողունները ցանկանում էին թռչուններին էլ քաշել դեպի հողը․․․
Իսկ այդ թռչունները ցանկանում էին սողուններին քաշել դեպի արևը․․․
Անցնում էին տիեզերական դարեր, սակայն ամեն հանդիպման ընթացքում այդ բախումը ցավոտ ու անդառնալի էր լինում՝ թողնելով հետքեր հողի վրա խանձված փետուրի, իսկ օդում՝ հողոտված թռիչքի տեսքով․․․
Կյանքն այն է, ինչ կա 