․․․Կար «Start»-ի կետը և առաջին քայլն անելու անուժությունը․․․
․․․Կար «Finish»-ի հորիզոնը և արագություն վերցնելու անհնարինությունը․․․
․․․Եվ դա չէր ամենաբարդը․․․
Եվ երկար ու արագ վազքից վաստակած ոտքերում առկա ծանրությունը չէր ամենացավոտը․․․
Ամենացավոտը սրտի ու ստամոքսի միջնմասում ճնշված այդ կծիկն էր, որը հասունացել էր ժամանակի ընթացքում իրականությունը մտացածին վերափոխելու արդյունքում․․․
Ամենացավոտն իրականության մասին վերջապես հասած գիտակցությունն էր ու դրա ճնշման անհնարինությունը․․․
Այլևս չէր գործում ինքնախաբեությունը, այլևս չէին երևում պայծառ արևները, այլևս չկային քիմիական մշտապես դրական մտքերը․․․
Կար իրավիճակը, դրա մասին իրական կարծիքը, լավ ու վատ կյանքը, վառված հորիզոնը, ուրախ ու տխուր հիշողությունները, դեպի արևը ճախրանքից խանձված թևերը, ամուր ոտքերը և անուղղելի հավատը դեպի լավը․․․
Կային լավն ու բարին որոնող հոգնած աչքերը, կային նույն լավի ու բարու գտնվելուց համեստորեն հոսող արցունքները, կային այդ լավն ու բարին սփռող սակավաթիվ մարդիկ, կային խոչընդոտների լեռնաշղթաները․․․
Կար անուղղելի հավատը դեպի լավը, կար կարճատև դադարը երկար ու արագ վազքից հետո և կար «Start»-ի մոտեցող վայրկյանը․․․
Չկային միայն ուժերը և չկար սպասման ժամանակը․․․
Եվ երերացող, բայց բնությունից ուժեղ ոտքն արեց առաջին քայլը․․․
Կյանքն այն է, ինչ կա 