․․․պատահական չէ․․․

․․․Եվ մեր կյանքում ոչինչ պատահական չէ․․․

Եվ կեսգիշերին «պատահական» հնչած զանգից արթնանալն ու հետո չքնելն էլ իր պատճառն ուներ, քանի որ հենց այդ գիշերվա ընթացքում հասունացավ կյանքի համար կարևոր որոշում․․․

Եվ փողոցում «պատահական» անցորդի դեմքի անհույս արտահայտությունը կամ «պատահական» ոչ մուրացկան մարդու կոշիկի անհույս մաշվածությունը պատահական չէին, քանի որ ստիպեցին հույս ստանալ․․․

Եվ մեքենայի ծույլ սլացքի ընթացքում խորհրդային ժամանակներից լքված շենքի նկատելն էլ պատահական չէր, քանի որ ինչ որ բան կամ ինչ որ մեկին չլքելու միտքն ամրացրեց․․․

Եվ ձմեռային արևի տակ տաքացող անտեր շանը նկատելն էլ պատահական չէր, քանի որ աշխարհում ինչ որ մի բան կամ ինչ որ մեկին փրկելու միտքը անիմաստ չթվաց․․․

Եվ այն ազնիվ մարդու հույսով լի հայացքը պատահական չէր, քանի որ կյանքում ազնվության և արդարության համար պայքարը թողեց առաջնահերթություն․․․

Եվ երազում սեփական տան պատուհանից Արարատը և նրա դիմացով հոսող Արաքսը շատ մոտիկից տեսնելն էլ պատահական չէր, քանի որ ՍԵՓԱԿԱՆ հայրենիքը պահպանելու բնազդը դարձավ գաղափարախոսություն․․․

․․․Իսկ մեր կյանքում ոչ ոք պատահական չէ․․․

Իսկ այն մեկը եկել էր, որ քեզ համոզեր, որ առանց քեզ աշխարհը կշարունակի ապրել․․․

Իսկ մյուսը քո կյանքում կա, որ ապացուցի, որ առանց քեզ աշխարհը գոյություն չունի․․․

Իսկ այս մեկը ժամանել էր իր աղմկալից գոյությամբ, որ քեզ դրդեր գրել այն չարաբաստիկ երկու էջը․․․

Իսկ այս մյուսը մխրճվել էր, որ վերջապես քեզ ստիպեր սովորել ասել այն, ինչ զգում ես, ասել այն բառերով, որոնցից ավելի ճիշտը չկա ու չէր կարող լինել․․․

Իսկ այս հինգերորդը հայտնվել էր, որ քեզ վերջապես դրդեր պաշտպանել ինքդ քեզ այնպես, ինչպես այլոց․․․

Իսկ այն մի շատ կարևորը «պատահական» հանդիպել էր մի «պատահական» վայրում, որ քեզ համոզի դժվարությամբ (իսկ դու ըմբոստանում էիր), որ դու և քո հայացքը առանձնահատուկ են․․․

․․․Եվ մեր կյանքում ոչինչ պատահական չէ․․․

․․․Իսկ մեր կյանքում ոչ ոք պատահական չէ․․․