Երբ ասում են հարավ, ես պատկերացնում եմ ներքև…
Երբ ասում են հորիզոն, ես պատկերացնում եմ Արարատը…
Երբ ասում են հյուսիս, ես ցուրտ եմ զգում…
Երբ ասում են սեր, ես տաղտկալի հավասարակշռության խախտում եմ զգում…
Երբ ասում են ընկեր, ես հանգստություն եմ զգում…
Երբ ասում են արևելք, ես ասիական երկրների ուտելիքն եմ հիշում…
Երբ ասում են կյանք, ես իմաստություն եմ պատկերացնում…
Երբ ասում են արդարություն, ես անապագա ու սոված երեխաների եմ հիշում…
Երբ ասում են արևմուտք, ես նյութական լավ կյանքն եմ պատկերացնում…
Երբ ասում են Արևմտյան Հայաստան, ես մեր կորցրած «պայծառ» ապագան եմ երազում…
Երբ ասում են Արցախ, ես իմ չարած պարտականություններն եմ հիշում…
Երբ ասում են մամա, ես չկրկնվող ջերմությունն եմ հիշում…
Երբ ասում են երազանք, ես իմ չկատարված երազանքներն եմ հիշում, և չգիտես, թե ինչու կատարվածները չեմ հիշում…
Երբ ասում են «ի՞նչ ես մտածում», ես նյարդայնանում եմ…
Երբ ասում են հանգստություն, ես լռություն եմ շնչում…
Երբ ասում են երջանկություն, ես ազատության ճախրանքն եմ վայելում…
Կյանքն այն է, ինչ կա 