Եվ վրձինները կանգ առան օդում․․
Եվ գրիչները կոտրվեցին․․․
Եվ քանդակները շունչ չառան․․․
Եվ տարիներով կուտակված փողերը փոշիացան․․․
Եվ տարիներով հավաքված փառքն ու ամբոխները զրոյացան․․․
Եվ ցորենի դաշտերը սևացան․․․
Եվ կակաչների դաշտերը գունազրկվեցին․․․
Եվ ցերեկը գիշեր դարձավ, իսկ արևը՝ մութ․․․
Եվ ծխնելույզները չծխացին․․․
Եվ կյանքի իմաստը հարցականի տակ դրվեց ու դուրս չեկավ․․․
․․․Երբ մանուկ մնաց անծնող․․․
․․․Երբ տարեց ծնող մնաց աներեխա․․․
․․․Երբ երիտասարդ հարազատի անդառնալի կորուստ եղավ․․․
․․․Երբ ծնվեց երեխա աշխարհի որևէ անկյունում, որը ճանաչելու էր սով ու զրկանք․․․
․․․Երբ եղավ պատերազմ, որից անմեղներն էին դժբախտանալու, իսկ մեղավորները՝ հարստանալու․․․
Իսկ մնացածը ամռան տապին պատուհանի ներսի կողմից տզզացող ճանճի պես կնյարդայնացնի այնքան, մինչև չենք ծուլանա, տեղից վեր կկենանք, կսատկացնենք կամ կքշենք, որ գնա․․․
Կյանքն այն է, ինչ կա 