․․․Լինել Երևանում և կարոտել Երևանը․․․
Կարոտել եմ Կասկադը շաբաթ կամ կիրակի առավոտյան կամ թեկուզ աշխատանքային օրվա ավարտին՝ մարդկանցով լցված․․․
․․․ Աբովյան փողոցը՝ նեղլիկ, միշտ լեցուն և թեկուզ շինարարության մեջ․․․
Կարոտել եմ նույնիսկ իմ չսիրած Հյուսիսային պողոտան․․․
Չեմ գտնում նույնիսկ այն բառը, որը կբնութագրի իմ զգացողությունը դեպի Սարյան փողոցը․․․
Կարոտել եմ մարդկանց, ովքեր միմյանցից չէին վախենում ու զզվում․․․
Կարոտել եմ մարդկանց, ովքեր ավելի բարի էին և միմյանց չէին մեղադրում․․․
Կարոտել եմ իմ անիմաստ և աննպատակ քայլելը Երևանի փողոցներով․․․Ինչ-որ մի պահի ցանկացած վայր, խանութ, սրճարան մտնելը և դուրս գալը, գրախանութ գնալը առանց որևէ նախնական պլանների, այնտեղ պտտվելը այնքան, որքան ես կուզենամ․․․
Կարոտել եմ իմ սիրած սուրճի միշտ հնարավոր լինելը, առանց մեղքի զգացումի և առանց օրինազանցի զգացողության դրսում լինելը․․․
Կարոտել եմ շաբաթ-կիրակի օրերին սպասելը և հետաքրքիր պլաններ կազմելը, այդ պլանները իրագործելը․․․
Կարոտել եմ իմ ազատությունը, որը ոչնչով չի փոխարինվում․․․
Կարոտել եմ այն կյանքը, որը սովորական էր թվում, բայց պարզվում է, թե, բնավ, սովորական չէր․․․