․․․ Մեզ կործանեցին․
․․․ Մեր մեծամտությունը, թե իբր մենք բոլոր ազգերից լավն ենք․․․
․․․ Մեր ծուլությունը, ինչի պատճառով մեր տան քանդած պատերի պատասխանատուն էլ ենք ուրիշին համարում․․․
․․․ Մեր անգրագիտությունը, նորը չսովորելը, որը հանգեցրեց չքավորության և խավերի տարանջատման․․․
․․․ Տարբեր օղակների ղեկավարների բարդույթները, թե իրենցից խելացի չկա ու իրենք իրենց ենթականերին լսելու կարիք չունեն ․․․
․․․ Արգահատելի քծնանքն ու սողունությունը, որոնք փոխարինեցին արժանավոր և իմաստալից ամեն ինչին ․․․
․․․ Մեր ծանոթներին «տեղավորելը» տեղերում, որոնց իրենք ընդհանրապես չէին համապատասխանում ․․․
․․․ Մեր բամբասկոտությունը և այլոց կյանքի մեջ խցկվելը, հատկապես նրանց, ովքեր ավելի հետաքրքիր և ինքնաբավ կյանքով են ապրում ․․․
․․․ Մեր քաղքենիությունը, որը թույլ չէր տալիս տեսնել իրականությունը ․․․
․․․ Մեր անգրագետ և տհաճ մամուլը, որը ավտովթարի, բռնաբարության և մարդասպանության թեմաներից զատ շատ քիչ նյութ է տարածում ․․․
․․․ Մեր մշակութային սովը, որը մարդու անհատականությունը սպանեց և թողեց սննդի համար կոկորդ կրծող կենդանի ․․․
… Եվ «նորին մեծություն» նախանձը, անհուն նախանձը ․․․
Հ․Գ․ «Հիանում եմ» իրականում բազմաթիվ հայրենակիցներով, ովքեր լավատեսությամբ լեցուն են և համարում են, որ տեղի ունեցած արհավիրքները և տեղի ունեցող սրտխառնոց առաջացնող իրադարձությունները որևէ դրական տարր են պարունակում ․․․
Ես էլի լավատեսություն կունենայի, եթե այս մեկ տարվա ընթացքում չլսեի հրավառություններ, չտեսնեի «կյանքը շարունակվում է» հիմնավորման ներքո անթույլատրելի ճոխություններ, չտեսնեի թատերական բեմադրություններ մարդկանց տարբեր խմբերի համար, չիմանայի, որ զոհված զինվորի տան դիմաց աղաղակներով նախընտրական արշավներ են տեղի ունեցել․․․
Ես հույս կունենայի, եթե մենք ազգով առնվազն մեկ տարի մեզ լուրջ պահեինք ․․․
․․․ իսկ հիմա ես անհույս եմ և լավատես չեմ, և ես համարում եմ, որ ոչ մի հայ լավատես լինելու իրավունք այսօր չունի ․․․
Այսօր յուրաքանչյուր հայ գլխիկոր, օրական 20 ժամով աշխատելու, սովորելու, կրթվելու, մարզվելու, մտածելու, արարելու, ստեղծագործելու, իր վրա աշխատելու պարտականություն ունի ․․․
Մնացածի իրավունքն արդեն կորցրել ենք ․․․
․․․ Մեզ կործանեցին․
․․․ Մեր մեծամտությունը, թե իբր մենք բոլոր ազգերից լավն ենք․․․
․․․ Մեր ծուլությունը, ինչի պատճառով մեր տան քանդած պատերի պատասխանատուն էլ ենք ուրիշին համարում․․․
․․․ Մեր անգրագիտությունը, նորը չսովորելը, որը հանգեցրեց չքավորության և խավերի տարանջատման․․․
․․․ Տարբեր օղակների ղեկավարների բարդույթները, թե իրենցից խելացի չկա ու իրենք իրենց ենթականերին լսելու կարիք չունեն ․․․
․․․ Արգահատելի քծնանքն ու սողունությունը, որոնք փոխարինեցին արժանավոր և իմաստալից ամեն ինչին ․․․
․․․ Մեր ծանոթներին «տեղավորելը» տեղերում, որոնց իրենք ընդհանրապես չէին համապատասխանում ․․․
․․․ Մեր բամբասկոտությունը և այլոց կյանքի մեջ խցկվելը, հատկապես նրանց, ովքեր ավելի հետաքրքիր և ինքնաբավ կյանքով են ապրում ․․․
․․․ Մեր անգրագետ և տհաճ մամուլը, որը ավտովթարի, բռնաբարության և մարդասպանության թեմաներից զատ շատ քիչ նյութ է տարածում ․․․
․․․ Մեր մշակութային սովը, որը մարդու անհատականությունը սպանեց և թողեց սննդի համար կոկորդ կրծող կենդանի ․․․․
Հ․Գ․ «Հիանում եմ» իրականում բազմաթիվ հայրենակիցներով, ովքեր լավատեսությամբ լեցուն են և համարում են, որ տեղի ունեցած արհավիրքները և տեղի ունեցող սրտխառնոց առաջացնող իրադարձությունները որևէ դրական տարր են պարունակում ․․․
Ես էլի լավատեսություն կունենայի, եթե այս մեկ տարվա ընթացքում չլսեի հրավառություններ, չտեսնեի «կյանքը շարունակվում է» հիմնավորման ներքո անթույլատրելի ճոխություններ, չտեսնեի թատերական բեմադրություններ մարդկանց տարբեր խմբերի համար, չիմանայի, որ զոհված զինվորի տան դիմաց աղաղակներով նախընտրական արշավներ են տեղի ունեցել․․․
Ես հույս կունենայի, եթե մենք ազգով առնվազն մեկ տարի մեզ լուրջ պահեինք ․․․
․․․ իսկ հիմա ես անհույս եմ և լավատես չեմ, և ես համարում եմ, որ ոչ մի հայ լավատես լինելու իրավունք այսօր չունի ․․․
Այսօր յուրաքանչյուր հայ գլխիկոր, օրական 20 ժամով աշխատելու, սովորելու, կրթվելու, մարզվելու, մտածելու, արարելու, ստեղծագործելու, իր վրա աշխատելու պարտականություն ունի ․․․
Մնացածի իրավունքն արդեն կորցրել ենք ․․․
Կյանքն այն է, ինչ կա 