․․․ Նա սկսել էր սիրել աշունը ․․․

Անշուշտ, դա վկայում էր հասունանալու մասին կամ, եթե ավելի ճիշտ, լավ էլ, մեծանալու մասին․․․

Երեկոյան հանդիպեց առույգ և էներգիայով լեցուն մի երիտասարդի, ով դեմքի տհաճ արտահայտությամբ ասում էր, թե ինքը գարունն ու ամառն է սիրում, իսկ աշնանն ու ձմռանը անելիք չկա ․․․

Իսկ ինքն արդեն սիրում էր աշունը և հիշում էր հենց իր դեմքի նույն տհաճ արտահայտությունը աշնան մասին արտահայտվելիս նույն երիտասարդ տարիքում․․․

Սիրում էր գույները, սառնությունը, տաք և փափուկ հագուստ կրելը, տաք թեյը կամ տաք գլինտվեյնը անձրևի ժամանակ, բնության այն ներդաշնակությունը, որով նա գլորվում էր դեպի վերջ ․․․․

Այդ ձևական հասունությունը ոչինչ չէր նշանակում, քանի որ ինքն էլ էր գիտակցում, որ 18 տարեկանում ինքը շատ ավելի լուրջ էր, ուժեղ և շատ ավելի քիչ էր սխալվում, գիտակցում էր, որ արդեն հասուն տարիքում ավելի հաճախ է թույլ տալիս սխալներ, որոնք նույն 18-ում չէր անի ոչ մի դեպքում ․․․ Եվ թաքցնում էր այդ սխալներն իր մեջ թաքնված 18 տարեկանից նրա խոժոռ և դժգոհ դեմքից խուսափելու համար․․․

Դե, իհարկե, փոփոխություններ էլ կային․․․

Սիրված և վստահելի մարդկանց շրջանակն էր նեղացել, որտեղ մուտքը անհնար էր գրեթե, այլևս չէր պայքարում շատ սուրճ խմելու դեմ, համակերպվել էր ոչ կատարյալ լինելու հետ և շուտ էր իրեն ներում արած սխալների համար (18 տարեկան իր խոժոռ և դժգոհ դեմքից խուսափելով), գիտակցում էր, թե կյանքը որքան կարճ է և թե որքան անիմաստ զբաղմունք է կյանքի իմաստ փնտրելը ․․․

․․․ Եվ սկսել էր սիրել աշունը ․․․