Լվացվելիս հայացքը բարձրացրեց ու նայեց հայելուն ինքնաբերաբար, բնազդաբար, ակամայից, սակայն հանդիպեց սեփական աչքերին․․․

Հայելուն օրվա մեջ շատ անգամներ էր նայում շպարվելու, սանրվելու, մի քիչ ժպտալու համար, սակայն այդ պահին սեփական աչքերի մեջ տեսավ այն, ինչին դեռ պատրաստ չէր․․․

Ու արդեն տևական բնույթ կրող ինքնախաբեության փորձերը ձախողվեցին։ Փաստորեն բարձր գիտակցությունը, ճշտի ու սխալի սահմանումների ծանրութեթևը, բնատուր լրջության ու խոհեմության նոտաները իրենց խաղը տանուլ էին տվել։

Իսկ ինքը դրա մասին չգիտեր․․․ Ավելի ճիշտ, թվում էր, թե գիտեր․․․ բայց  իրականության հենց հակառակը ․․․

Մի վերջին թույլ և աղավաղված ճիգ գործադրեց՝ մտածելով, թե միգուցե այս հայելին էր սխալ լուսավորության տակ ․․․

Ինչ կարևոր է, թե ճշտի ու սխալի ինչ սահմանումներ կան, ինչ կարևոր է, թե խոհեմության ելևէջները ինչ էին պնդում․․․․ Կար արդեն բացահայտ ինչ-որ ճշմարտություն, որի հետ կռիվը չէր հաջողվել․ կար այն, ինչ կար․․․

Եվ հայելու միջոցով արտացոլված այդ նոր ճշմարտությունը թափանցել էր հոգու թաքնված անկյունները և բացել նոր հորիզոններ ․․․ ուղղակի «հայելին» դեռ չէր բացահայտում, թե դեպի ուր ․․․