․․․Ու նեղլիկ փողոցներով, հին ու նոր շենքերով հոսում է կյանքը․․․
Հոսում է ու չի սպասում․․․
Յուրաքանչյուր պատուհանից ներս տիրում է սերունդների պատմություն, ինչ-որ ներկա ու հնարավոր ապագա․․․
Քայլում ես փողոցներով, նայում անցորդներին, ճաղավանդակներին, շենքերին ու տներին ու հասկանում ես, որ կյանքը հենց այն ամենն է, ինչ ընթանում է նրանցից ներս ու դուրս․․․
Աչքդ ընկնում է շենքերի միջև ծածանվող լվացքներին ու հասկանում ես, թե այդ տանը ովքեր են ապրում․․․ Տեսնում ես նորածնի գուլպաները և ուրախանում, որ այդ տանը երջանկություն կա․․․
Մյուս տան պատուհանի վառ ծաղկավոր վարագույրը վկայում է այն մասին, որ այդ տանը բնակվում է մեկը, ով գիտի կյանքը պայծառ դարձնել․․․
Մյուս պատուհանից տարածվող նորաթուխ գաթայի բույրը դրդում է մի քիչ ավելի երկար մնալ նույն կետում և, եթե ժամանակին դաստիարակության մի քանի դասից բացակայած լինեիր, միգուցե և հյուր գնայիր այդ ընտանիքին իբր պատահաբար, որ համտեսեիր աշխարհի ամենահայկական ու ամենահամեղ գաթան մեկ գավաթ սև դառը սուրճի հետ միասին․․․
Հաջորդ տանից լսվում է տատիկի ու թոռնիկի համատեղ նվիրումը հայերենի տառերը սովորելուն և ուրախանում ես, որ կրթությունը կարևոր է ընտանիքում․․․
Լսվում են նաև բղավոցներ․ որոշ մարդիկ ճիգեր են գործադրում, որ միմյանց հասկանան․․․
Լսվում է լռություն․ այդ մարդիկ արդեն միմյանց հասկանալու հույս չունեն․․․
Փողոցով արագ քայլում է երիտասարդ մի աղջիկ ականջակալներով, մտախոհ ու առանց շրջապատին ուշադրություն դարձնելու․․․ Մտածում ես, որ միգուցե կարևոր մեկին կկորցնի տեսադաշտից․․․Դիմացից անցնում է այդ կարևոր մեկը՝ հայացքը հեռախոսին հառած ու չի պատկերացնում, որ չդարձավ կարևոր մեկը․․․
Մեկը, իրենց պատշգամբի թախտին կիսապառկած, սոցիալական ցանցերն է թերթում, պարբերաբար բացում իր մտքերում անընդհատ թափառողի էջերը և նյարդայնանում, թե նա ինչու նորություններով չի կիսվում․․․ Նրա մտքերում անընդհատ թափառողն էլ նյարդայնանում է, թե իրեն ինչու չի զանգում․․․
Ինչ-որ մեկը նստած է հիվանդանոցի միջանցքում և գիտի, որ իմաստ չունի իր այդտեղ մնալը․․․Նրա հետ նստած են հարազատները ու ձևացնում են, թե իմաստ ունի իրենց այդտեղ մնալը․․․
Ինչ-որ մեկ ուրիշը արդեն երրորդ օրն է, որ լիարժեք երջանիկ է, քանի որ գնել է ամենանոր հեռախոսը․․․Թե չէ մինչ այդ կյանքը կյանք չէր․․․
Իսկ այն մյուսը արդեն որերորդ շաբաթն է նյարդայնացած է, որ ամուսինը չի գնել ավելի թանկ զարդը․․․
Ֆուտբոլի դաշտում խաղացող պատանիներին ես տեսնում ու հասկանում, որ ապագա զինվորներն են, և նրանց ծնողներն ամեն օր հիշում են դրա մասին․․․
Տեսնում ես անցնող տատիկ-պապիկին ու գիտակցում, որ դա մի ամբողջ գրքի պատմություն է․․․
Տեսնում ես անատամ ու ծեր բեռնակրին ու հասկանում, որ դա արդարության վրիպումն է․․․
Հետո կողքովդ վազում են ու ծիծաղում երեք ակտիվ երեխա ու տեսնում ես, որ նրանց գլխավորողի կոշիկները ամենահինն են, ու հենց նա է նրանց միջից ամենաուրախը այդ պահին․․․
Կյանքը հոսում է և չի սպասում․․․
Կյանքը հոսում է առանց ճիշտ ու սխալ որոշելու, առանց արդարության ու անարդարության վճիռների, առանց լավի ու վատի․․․
Կյանքը հոսում է և չի սպասում․․․
Կյանքն այն է, ինչ կա 